Ik heb nooit hinder ondervonden van het zien met één oog. Ik wist niet beter. Maar ik schaamde ik me wel. Zo wilde ik als kind bijvoorbeeld wel in militaire dienst. Maar toen ik op 18-jarige afgekeurd werd vanwege mijn oog, kwam me dat toch goed uit. Soms wenste ik dat ik een ‘bionisch oog’ zou krijgen. Dit naar aanleiding van een (fictieve) televisieserie uit de jaren 70 met in de hoofdrol ‘de man van 6 miljoen’. Dat programma ging over een verongelukte astronaut die supersonische lichaamsdelen kreeg. Waaronder ‘een super oog’.
Ik snap niet wat ik niet zie
De vraag wat diepte zien eigenlijk is, komt af en toe bij me op. Ik heb altijd een gevoel van diepte gehad. Maar wat zou ik nou missen? Ik snap niet wat ik niet zie en wat mensen met twee ogen wel zien. Als ik naar een foto kijk, is dat niet dezelfde twee dimensionele wereld als de wereld die ik om me heen zie? En eigenlijk ben ik me helemaal niet bewust dat ik maar met één oog kijk.
Interesse voor fotografie
Ik denk dat ik een jaar of 12 was toen ik me voor fotografie ging interesseren. Mijn moeder maakte foto’s, ze had over fotografie geleerd op haar opleiding voor röntgenlaborante. Mijn eerste camera was een Lubitel2 uit de USSR. Een midden formaat camera met een rolletjes voor 12 opnames. Dat was een ingewikkeld toestel. Ik moest de camera voor mijn buik houden en er dan van bovenaf inkijken en dan was alles in spiegelbeeld. Links was rechts en omgekeerd. De camera had geen lichtmeter, maar ik had wat geleerd over sluitertijd en diafragma, waardoor ik wel ongeveer wist hoe de camera in te stellen. Om een lang verhaal kort te maken: Ik had belangstelling voor fotografie, maar mijn professionele carrière is het niet geworden.
Eén oog, duizend beelden
Mensen vragen me soms of het niet lastig is om met één oog te fotograferen. Ik weet helemaal niet of dat lastiger is. Misschien is het voor mij vanzelfsprekender om de beelden die ik zie in mijn hoofd om te zetten in het plaatje dat mijn foto zonder diepte wordt. Het is eigenlijk hetzelfde. Ik kan niet met een oog door de zoeker kijken en met het andere oog langs de camera de omgeving blijven scannen. Ik ben we wel bewust dat ik heel goed moet kijken. Soms word ik dan ineens verrast, omdat ineens wat in de zoeker verschijnt en dus in mijn zicht in mijn ziende oog. Met het blinde oog had ik het niet opgemerkt.
Ik vind het ontzettend leuk dat ik als vrijwilliger foto’s mag maken voor OOG in OOG. We hebben een gemeenschappelijke bijzonderheid, we hebben een oogprothese. Ik heb het estafettestokje van collega-fotograaf (en oogarts) Marina Marinkovic overgenomen. Haar prachtige foto’s kom je ook tegen op de website en in het magazine. Hoe leuk is dat?
Wil je graag zien wat ik fotografeer naast het werk dat ik maak voor OOG in OOG, kijk dan ook eens op mijn website. “
