Die laatste zin komt steeds vaker bij mij omhoog. Direct nadat ik boos op hem ben geweest of juist midden in een onderling geluksmomentje.
Onder die zin schuilt bij mij veel angst. Ik zal eerlijk zijn: angst is mijn hele leven al een raadgever of een mentale blokkade. Ik verkies zekerheden boven risico’s. Denk tig keer na om iets te doen dat ik nooit eerder heb gedaan. Om het vervolgens 9 van de 10 keer niet te doen.
Ik word niet geprikt door de dorens, maar pluk ook niet de vruchten van de struik.
Een tijdje geleden werd ons gevraagd om als gezin een video te maken over de impact van Milans ziekte. Vandaag is hij gepubliceerd en bekeek ik hem in alle rust.
Wat mij opviel: Milan vertelt vol bravoure over wat hij heeft meegemaakt en wat het met hem doet. Problemen worden niet genoemd. Uitdagingen wel, maar in dezelfde zin zegt hij ze juist leuk te vinden. En hij krijgt er veel voor terug, dus ja, prima toch?
Dan ik: mijn verhaal over de veerkracht van mijn zoon is doorspekt met verbazing en trots. Die enorme spagaat is hoorbaar in elk woord dat ik uitspreek.
Angst moet het laatste zijn dat hem tegenhoudt. Dat verdient hij niet na al die ellende. Kom maar op wereld, ik ben klaar voor je! En toch, soms even iets niet doen omdat je twijfelt geeft mij als vader ook een bepaalde rust. Je bent anders zoon, handel daarnaar. Stel je voor dat….
Vandaag zijn we in de Efteling. Milan durfde niet in een attractie, maar wilde het wel. Ik sprak mijn vrouw daarover. Ik gaf aan dat het niet aan ons is om hem te pushen. Als hij het niet wil, wil hij niet. Mijn vrouw is totaal anders. Nee, het is juist aan ons om hem over die drempel heen te helpen. Anders wordt het steeds moeilijker.
Ze had gelijk. Milan ging en ging nog een keer. Ik bleef achter met een gevoel van jaloezie.
Ik vroeg Milan daarna hoe het hem gelukt is om over zijn angst heen te komen. Hij zei: ‘Papa, het ergste dat kan gebeuren, is dat ik dood ga, dus ja…’ Mijn kleine Boeddha heeft gesproken.Hij is inderdaad niet dood. Ondanks alles. Misschien dat ik de volgende keer toch maar meega.
