We hadden allemaal een soort haat-liefdeverhouding met Tommy, omdat hij wel lief kon zijn, maar meestal stout was. Wandelen met Tommy was een uitdaging, omdat hij zelf de route bepaalde en als je hem riep kwam hij vaker niet dan wel. Als hij iets eetbaars zag of rook, pakte hij het. Grote stukken kaas en boterhammen verdwenen van tafel. Als hij alleen thuis was, brak hij uit zijn bench en sloopte hij schoenen, meubels en knaagde hij zelfs gaten in muren en kozijnen. Daarom mocht hij meestal mee met familie-uitjes en feestjes. Op de foto’s lijkt hij altijd triomfantelijk in de camera te kijken!
Als Tommy echt niet mee kon dan was hij bij mij en dan was hij de gehoorzaamste en liefste hond ter wereld. Waar ik was, was hij ook! Op kantoor, in de keuken en in de huiskamer. Nadeel was wel dat hij altijd voor je voeten liep en omdat hij vrij klein was je hem niet zag. Aan mijn blinde rechterkant zag ik hem helemaal niet. Ik ben zo vaak (bijna) over hem gestruikeld en met enige regelmaat gaf ik hem een schop. Dan jankte hij heel theatraal! Het heeft lang geduurd voordat hij begreep dat hij beter aan mijn linkerkant kon blijven. Als ik hem dan toch nog raakte, keek hij mij allerliefst verontschuldigend aan. Nou ja, aankijken is te veel gezegd. Hij keek me niet recht aan, maar keek alleen naar mijn linker ziende oog en negeerde mijn stilstaande nep-oog.
De opvolgster van Tommy is een totaal andere en een paar maten grotere hond. Buurvrouw is een anderhalf jaar oude Mechelse herder die te lief was om politiehond te worden. Ze is echt zeldzaam lief, gehoorzaam en superslim, want na één knietje wist ze al dat het beter is om aan mijn linkerkant te blijven!
Anita Hol-Bubeck
